Recensie: Mortal engines

My guilty pleasure … een twee uur durende nietszeggende young-adult film meepikken met twee tienergrieten. Gewoon effe blik vooruit en verstand op nul.

(foto Peter Jackson, afkomstig van http://blog.colourfulrebel.com/peter-jackson-nieuwe-film-mortal-engines-doet-je-mad-max-direct-vergeten/)

Dit klonk misschien wat negatief, maar voor nietszeggende YA-film, was het een meevaller. IMDB scoorde een magere 6,4/10, Rotten Tomatoes ging nog verder met 29%, dus veel verwachtte ik er niet van. Mijn twee partners in crime waren allebei van “wauw”, dus als het doelpubliek tieners was, is de opzet geslaagd. Ik ga voor 7/10, vanwege het hersenloze, de mooie beelden en mijn persoonlijke voorkeur voor Misfit-Robert Sheehan.

Ik heb het vierluik van Philip Reeve (nog) niet gelezen, en dat is met opzet zo. Na jaren van andersom werken, kan ik ondertussen wel zeggen dat het boek ALTIJD beter is dan de film. Om geen teleurstellingen meer te moeten verwerken, doe ik het nu dus anders. Eerst de verfilming, dan het boek.

De film dus: de eerste twee minuten zijn een zeer snelle uitleg over het hoe en waarom van de vertoonde apocalyptische wereld. Extreem kort dus, en in mijn ogen onvoldoende. Op zich niet onvoldoende om de film te kunnen volgen, maar je blijft wat op je honger zitten. De overige 126 minuten zijn een aaneenschakeling van knappe CGI, wat geroep en getier, en nog meer knappe CGI. Een echte conversatie is ver te zoeken in deze prent, maar dat had ik ook niet verwacht. Vaak zit je ook met een vraagteken op je gezicht naar deze film te kijken. De diepgang in deze verfilming ontbreekt, en dat zorgt ervoor dat je je geen vragen mag stellen. Ik hoop ergens dat deel twee, drie en vier iets serieuzer worden, maar ik vrees dat het ijdele hoop is.

Neem jij als volwassene genoegen met de Marvel-franchise, dan is Mortal Engines iets voor jou. Je kan deze film gerust op zichzelf zien, er is een vrij duidelijk einde. Ben je echter meer het type “Mad Max: Fury Road”, sla dan deze film maar over. Gebruik die vrijgekomen 128 minuten om een interessant boek te lezen, eens lekker te gaan eten of te gaan sporten.

Advertenties

Recensie: Mary Poppins returns

MV5BMjM0MjEzOTQ1NF5BMl5BanBnXkFtZTgwODg4ODc5NjM@._V1_

Woensdagavond, avant-première van Mary Poppins Returns, gekoppeld aan de Ladies Night van Kinepolis. Glaasje bubbels, popcorn en een leuke film om je avond te vullen.

Mary Poppins 1.0, even terug in de tijd, is een musicalfilm uit 1964. Van voor mijnen tijd, zoals ze zeggen. Maar wel een jaarlijks terugkerend tv-moment zodra 25 december nadert. Deze film staat bekend als de populairste musicalfilm aller tijden, en ik denk dat je heel veel dertigplussers moet ondervragen vooraleer je iemand vindt die de film nooit gezien heeft. (Ze zijn er wel, net zoals ik nog nooit The Sound of Music gezien heb.)

Het verhaal draait rond de familie Banks, die na de zoveelste nanny buitengewerkt te hebben, onverwachte hulp krijgt van eentje die letterlijk en figuurlijk uit de lucht komt “gevallen”.

Mary Poppins returns speelt zich 20 jaar later af. De oorspronkelijke kinderen Banks zijn opgegroeid. Michael is een weduwnaar met drie jonge kinderen, en Jane is in de voetsporen van haar moeder getreden. Waar mama Banks vroeger suffragette was, is Jane nu “union lady”, vakbondsvrouw.

Net wanneer het ten huize Banks allemaal wat te veel wordt, landt Mary Poppins. Dit keer niet aan haar paraplu, maar wel aan de staart van een vlieger.

Ik was naar deze film vertrokken met de idee dat het om een remake ging. Niet dus! Mary Poppins is een vervolg, een sequel. Dit vervolg duurt even lang als zijn voorganger, maar het lijkt veel langer. Met momenten erger je je zelfs aan de kleurrijke beelden, waarbij dit bij Mary Poppins 1.0 nooit het geval is. Het verhaal neemt je dit keer niet mee, de overtuigingskracht ontbreekt.

Dit ligt niet aan de acteerprestatie van Emily Blunt (Mary Poppins). Zij straalt en zet een perfecte kopie neer. Of, om het met haar woorden te zeggen: “Practically perfect in every way”. Het ligt eerder aan de gladde lantaarnopstekers, de veel te volwassen nieuwe kinderen Banks en de belachelijke prestatie van Meryl Streep als Topsy.

Klein lichtpuntje? De eeuwig jong blijvende en geweldige Dick van Dyke (oftewel Navckid Keyd) als oude Dawes, en Angela Lansbury als ballonnendame.

Meer dan 2 uur heb ik op het o zo bekende “supercalifracilisticexpialidocious” gewacht, tevergeefs. Mary Poppins 2.0 was een leuke woensdagavond, en dat was dat.

Recensie: The Greatest Showman

Ik heb de filmzalen al een tijdje geleden opgegeven. Als je opgroeit met klassiekers als de Calypso en Cartoon’s in Antwerpen, is het altijd moeilijk om over te stappen naar de megabioscopen van UGC en Kinepolis. Ik heb deze overstap uiteindelijk 15 jaar de tijd gegeven, maar vorig jaar gaf ik er toch de brui aan. Het gebrek aan kwalitatieve films en de steeds hoger wordende ticketprijzen zorgden er mee voor dat ik mijn interesse in de bioscoop verloor. Nu fungeer ik enkel nog als chauffeur om mijn tienerdochter naar en van de filmzaal te rijden.

En toch ben ik deze week overstag gegaan om nog eens een filmticketje aan te schaffen. De puppy-ogen van mijn dochter zorgden er voor dat ik op een sneeuwerige woensdagnamiddag in de auto kroop, en met twee giechelende tieners naar Hasselt reed. Het enige dat ik wist, was dat ze The Greatest Showman wilden zien. Ik had een trailer gezien, en voor de rest niets. Ik wist dat het over PT Barnum’s freakshow ging, maar dat was het dan.

Biografie

Mijn ticketje van € 10,80 gaf me een verschrikkelijk gevoel, een gevoel dat verdween als sneeuw voor de zon bij het starten van de film. The Greatest Showman zuigt je in het doek, vanaf de eerste seconde. De film start op “oude wijze”, donkere schermen met witte letters, ietwat stotterend op het scherm geprojecteerd. Het geluid is eerst zacht, en je moet goed opletten om te verstaan wat er gezongen wordt. Bij het aanzwellen van het geluid, verheldert het beeld ook, en zie je Hugh Jackman als circusdirecteur zijn show openen.

Even later merk je dat het hier enkel om een droom, een fantasie, gaat van de piepjonge Phineas Taylor Barnum, op dat moment nog hulpje van zijn vader-kleermaker.

De eerste 10 minuten van de film geven je de nodige info mee voor de rest van het verhaal. De ontmoeting tussen Barnum en Charity, de afwijzing door Charity’s vader, de zoektocht naar een inkomen, de occasionele ontmoetingen met speciale personen, persons with curiosities, zoals ze in het verhaal worden voorgesteld.

Op het moment dat Barnum en Charity aan hun leven samen beginnen, stap je in een rollercoaster. Het ware verhaal is lichtjes aangepast (hey, Hollywood baby!), maar schitterend weergegeven. Barnum wordt doorheen de film afgeschilderd als een oplichter, een mislukkeling, een profiteur, en vooral als een entertainer en zakenman. Je kan niet anders dan sympathie hebben voor hem.

Zoals bij elke film die wordt vertoond, moet je door de verplichte pauze. Dat is een gigantisch minpunt, omdat je dit verhaal gewoon in één trek uit wil zien.

The Greatest Showman verdient meer dan zijn score van 55% op Rotten Tomatoes.

Filmposter

The Greatest Showman, met Hugh Jackman, Michelle Williams, Zac Efron, Zendaya, Rebecca Ferguson, Keala Settle, …