Recensie: Mary Poppins returns

MV5BMjM0MjEzOTQ1NF5BMl5BanBnXkFtZTgwODg4ODc5NjM@._V1_

Woensdagavond, avant-première van Mary Poppins Returns, gekoppeld aan de Ladies Night van Kinepolis. Glaasje bubbels, popcorn en een leuke film om je avond te vullen.

Mary Poppins 1.0, even terug in de tijd, is een musicalfilm uit 1964. Van voor mijnen tijd, zoals ze zeggen. Maar wel een jaarlijks terugkerend tv-moment zodra 25 december nadert. Deze film staat bekend als de populairste musicalfilm aller tijden, en ik denk dat je heel veel dertigplussers moet ondervragen vooraleer je iemand vindt die de film nooit gezien heeft. (Ze zijn er wel, net zoals ik nog nooit The Sound of Music gezien heb.)

Het verhaal draait rond de familie Banks, die na de zoveelste nanny buitengewerkt te hebben, onverwachte hulp krijgt van eentje die letterlijk en figuurlijk uit de lucht komt “gevallen”.

Mary Poppins returns speelt zich 20 jaar later af. De oorspronkelijke kinderen Banks zijn opgegroeid. Michael is een weduwnaar met drie jonge kinderen, en Jane is in de voetsporen van haar moeder getreden. Waar mama Banks vroeger suffragette was, is Jane nu “union lady”, vakbondsvrouw.

Net wanneer het ten huize Banks allemaal wat te veel wordt, landt Mary Poppins. Dit keer niet aan haar paraplu, maar wel aan de staart van een vlieger.

Ik was naar deze film vertrokken met de idee dat het om een remake ging. Niet dus! Mary Poppins is een vervolg, een sequel. Dit vervolg duurt even lang als zijn voorganger, maar het lijkt veel langer. Met momenten erger je je zelfs aan de kleurrijke beelden, waarbij dit bij Mary Poppins 1.0 nooit het geval is. Het verhaal neemt je dit keer niet mee, de overtuigingskracht ontbreekt.

Dit ligt niet aan de acteerprestatie van Emily Blunt (Mary Poppins). Zij straalt en zet een perfecte kopie neer. Of, om het met haar woorden te zeggen: “Practically perfect in every way”. Het ligt eerder aan de gladde lantaarnopstekers, de veel te volwassen nieuwe kinderen Banks en de belachelijke prestatie van Meryl Streep als Topsy.

Klein lichtpuntje? De eeuwig jong blijvende en geweldige Dick van Dyke (oftewel Navckid Keyd) als oude Dawes, en Angela Lansbury als ballonnendame.

Meer dan 2 uur heb ik op het o zo bekende “supercalifracilisticexpialidocious” gewacht, tevergeefs. Mary Poppins 2.0 was een leuke woensdagavond, en dat was dat.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s