Recensie: The Greatest Showman

Ik heb de filmzalen al een tijdje geleden opgegeven. Als je opgroeit met klassiekers als de Calypso en Cartoon’s in Antwerpen, is het altijd moeilijk om over te stappen naar de megabioscopen van UGC en Kinepolis. Ik heb deze overstap uiteindelijk 15 jaar de tijd gegeven, maar vorig jaar gaf ik er toch de brui aan. Het gebrek aan kwalitatieve films en de steeds hoger wordende ticketprijzen zorgden er mee voor dat ik mijn interesse in de bioscoop verloor. Nu fungeer ik enkel nog als chauffeur om mijn tienerdochter naar en van de filmzaal te rijden.

En toch ben ik deze week overstag gegaan om nog eens een filmticketje aan te schaffen. De puppy-ogen van mijn dochter zorgden er voor dat ik op een sneeuwerige woensdagnamiddag in de auto kroop, en met twee giechelende tieners naar Hasselt reed. Het enige dat ik wist, was dat ze The Greatest Showman wilden zien. Ik had een trailer gezien, en voor de rest niets. Ik wist dat het over PT Barnum’s freakshow ging, maar dat was het dan.

Biografie

Mijn ticketje van € 10,80 gaf me een verschrikkelijk gevoel, een gevoel dat verdween als sneeuw voor de zon bij het starten van de film. The Greatest Showman zuigt je in het doek, vanaf de eerste seconde. De film start op “oude wijze”, donkere schermen met witte letters, ietwat stotterend op het scherm geprojecteerd. Het geluid is eerst zacht, en je moet goed opletten om te verstaan wat er gezongen wordt. Bij het aanzwellen van het geluid, verheldert het beeld ook, en zie je Hugh Jackman als circusdirecteur zijn show openen.

Even later merk je dat het hier enkel om een droom, een fantasie, gaat van de piepjonge Phineas Taylor Barnum, op dat moment nog hulpje van zijn vader-kleermaker.

De eerste 10 minuten van de film geven je de nodige info mee voor de rest van het verhaal. De ontmoeting tussen Barnum en Charity, de afwijzing door Charity’s vader, de zoektocht naar een inkomen, de occasionele ontmoetingen met speciale personen, persons with curiosities, zoals ze in het verhaal worden voorgesteld.

Op het moment dat Barnum en Charity aan hun leven samen beginnen, stap je in een rollercoaster. Het ware verhaal is lichtjes aangepast (hey, Hollywood baby!), maar schitterend weergegeven. Barnum wordt doorheen de film afgeschilderd als een oplichter, een mislukkeling, een profiteur, en vooral als een entertainer en zakenman. Je kan niet anders dan sympathie hebben voor hem.

Zoals bij elke film die wordt vertoond, moet je door de verplichte pauze. Dat is een gigantisch minpunt, omdat je dit verhaal gewoon in één trek uit wil zien.

The Greatest Showman verdient meer dan zijn score van 55% op Rotten Tomatoes.

Filmposter

The Greatest Showman, met Hugh Jackman, Michelle Williams, Zac Efron, Zendaya, Rebecca Ferguson, Keala Settle, …

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s